De Inka Trail

Vorig weekend heb ik de Inka trail gelopen. De trail start in de buurt van Ollantaytambo, 2 uur van Cusco, en eindigt bij de Machu Picchu. De Machu Picchu is een Inka stad die nooit ondekt is door de Spandjaarden. In 1911 is de Machu Picchu ontdekt door een Amerikaanse wetenschapper. Ze denken dat de stad een koningenverblijf was, omdat de stad in een onbegaanbaar gebied ligt, maar zoals zo vaak weten ze het eigenlijk niet zeker. Heel veel info is te vinden op internet voor de geinteresseerden.

We waren met een internationale groep van 18 personen, waaronder ik, Lidewij, Louisa en Alex (vrijwilligers). Daarnaast waren er 15 porters en 3 gidsen. En respect voor de porters, die in ´no time´ met tenten, voedsel, gasflessen etc. op hun rug de trail lopen. Voor ons wel handig, want bij aankomst stonden onze tentjes klaar en werd er een warme maaltijd bereid. Er staat een foto op de site met alle porters en dat zijn allemaal van die verlegen bergmannen die alleen Quechua spreken. Ze zijn echt nog een beetje wereldvreemd. Maar wel sterk. De Machu Picchu en de andere ruines die we onderweg zijn tegengekomen zijn opgebouwd uit grote stenen. Die stenen zijn allemaal door mensen naar boven gebracht. Ze hadden blijkbaar alleen lama´s en die konden maar een paar kilo dragen. Ik vind het nogal wat, maar voor de mannen is het enigzins normaal.

De trail bestaat uit vier dagen. De eerste dag was een tocht van ongeveer 6 uur die vrij makkelijk is. Alleen begon de dag niet als verwacht. Toen we onze entreebewijzen en paspoorten moesten tonen vroegen ze aan mij of ik ook mijn studentenkaart kon laten zien, omdat ik de reis geboekt had met studentenkorting. Helemaal vergeten! Ik dacht: ´dat is vast geen punt´, maar wel dus. Ik mocht er niet in. Bijbetalen was geen optie, want dat zou een hele dag duren, omdat dat administratief geregeld moest worden op kantoor in Cusco bla bla. Toen heb ik Erika gebeld en zij heeft mijn pasje met een taxi laten brengen. Dat kostte met natuurlijk meer dan de korting.. En ik kreeg ook nog een beetje ruzie met de gids, omdat zij mij erop wees dat ze het dinsdag tijdens de briefing verteld had, en dat viel niet zo goed. Toen ging ik de discussie aan dat ik het slecht vond dat ze geen checklisten ofzo meegaven en dat haar Engels slecht was en dat ze dus niet kon verwachten dat wij alles van haar begrepen. Beetje lullig, want de groep was al vertrokken en ik moest de eerste dag met haar naar het kamp lopen. Maar toen we uiteindelijk onderweg waren kon ik er wel weer om lachen en besloot ik maar te genieten van de tocht. Na 2 uur hadden we ook de groep al ingehaald. Achteraf viel het dus mee.

De tweede dag was het zwaarst. We begonnen met 5 uur stijgen naar de ´dead womens pass´ die op 4200 m hoogte ligt. Een groot deel van deze tocht bestaat uit trappen die net te hoog en groot zijn, waardoor je continu boven je macht aan het lopen bent. Eigenlijk niet leuk. Lidewij en ik zijn op het gemakje naar boven gegaan en hebben af en toe een pauze ingelast. Het is wel extra bijzonder wanneer je de pas bereikt hebt en ook het uitzicht was geweldig. Na de pas moesten we ongeveer twee uur dalen om bij het kamp te komen. Daar kwamen we al in de middag aan, zodat er genoeg tijd was om uit te rusten. De derde dag is de langste dag, maar ook de mooiste. Het was een tocht van 16 km, waarvan een deel plat was waardoor je eindelijk normaal kan kletsen tijdens het wandelen. De omgeving vond ik ook heel mooi. We kwamen in het amazonegebied aan en alles werd kleurrijker, maar geen aapjes enzo, want het was the high jungle. Wel erg mooi.

De vierde dag vertrokken we heel vroeg om op tijd de Machhu Picchu te bereiken. En we hadden geluk. Vanaf de zonnetempel konden we de stad zien. De stad ligt vaak verborgen in mist, maar toen we aankwamen klaarde de lucht op, wat toch een bijzonder moment was. Grappig, want volgens mij heeft iedereen het gevoel zelf de stad te ontdekken. En dagelijks starten iets van 500 mensen met de trail. Ook hebben we geen regen gehad. De week voor vertrek regende het dagelijks, dus ik zag al een beetje tegen de trail op. Ook omdat onze Lares trip nogal zwaar was en ik 4 dagen ´Lares´ in mijn hoofd had. Maar achteraf is het me heel erg meegevallen. De tocht was beter gedoseerd en alles was goed geregeld. Ik heb ook echt weer genoten van de natuur en de omgeving. Ik merk na 2,5 maand in Peru te zijn, dat ik begin te wennen aan de omgeving (de bergen). In het begin had ik dagelijks iets van ´F***´ wat mooi en dat begint minder minder te worden. Tijdens deze trail had ik dat weer wel. De uitzichten waren zo inmens. Eigenlijk moet je het gewoon zelf zien, maar de foto´s geven uiteraard een beeld.

Tot slot. Mijn einde hier in Cusco begint al heel dicht bij te komen. De tijd is echt voorbij gevlogen! Volgende week is alweer mijn laatste werkweek. Dan ga ik een weekje naar La Paz, Puno en Lago Titicaca. Dan keer ik terug naar Cusco om mijn backpack definitief in te pakken en afscheid te nemen. En dan vertrek ik naar Lima deel 2 van mijn reis. Erg leuk is dat Marieke komt voor 4 weken, een goede vriendin van thuis. Met haar ga van Lima naar Santiago de Chili reizen. Super! Ik heb er zin in! Wat ik het meest ga missen zijn alle kindjes en vooral hun knuffels en kusjes. Nog een weekje van genieten.

Foto´s van de Inka trail staan op http://picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/DeInkaTrail