¡Nos vemos pronto!

Na mijn vorige verslag ben ik naar Torres del Paine gegaan, een groot nationaal park in Chili. We zijn met zijn viertjes vertrokken: ik, Marlies, David (een Duitse jongen) en Christian (een Canadees), om de zogenaamde W-trek te doen van 75 km in 5 dagen. Toen we in de bus zaten naar het park regende het pijpenstelen en Marlies en ik keken elkaar aan van 'waar zijn we aan begonnen?'. Toen we begonnen stopte het gelukkig met regenen en toen we bij ons eerste kamp aankwamen (een paar tentjes aan een rivier, vlakbij een grote gletsjer) ging zelfs de zon schijnen. Marlies werd de tweede nacht heel ziek en is de volgende dag naar huis gegaan. Dat was wel erg sneu. Met zijn drietjes zijn we verder gegaan. De trek was een nieuwe ervaring. Back to basic. Kamperen op de meest mooie plekjes, voor 5 dagen eten mee, eten uit je pannetje, maaltijden van noodles, gedroogd fruit, koekjes en veel chocolade (eindelijk onbeperkt chocolade mogen eten!) en vers water uit de meren. Maar ook verkoukleumen in de nacht, te vaak wakker worden omdat de ander zich omdraait, zon, regen en sneeuw op dezelfde dag en letterlijk weggewaaid worden op sommige paden. Wat alles goedmaakt is de schitterende natuur en het gevoel door er midden in te leven. Zeg nou zelf..

Ook de leuke momenten maken veel goed, zoals twee Fransosen die op een hele koude avond een veldfles wijn met je delen. Tot slot ben je vooral erg blij dat je het einde haalt en trots mag zijn op jezelf en elkaar. De laatste dag hadden we om 4 uur de wekker gezet om de torens bij zonsopgang te zien, maar het regende en het was bewolkt. Een paar uur later hadden we meer geluk en maakte we onze laatste klim. Dit zijn dan ook de torens in een klaarblauwe lucht. Het hoogtepunt van de laatste dag.

Een 'victorydiner' hadden we wel verdiend. We zijn we naar een Parilla gegaan waar we lam met rode wijn hebben genuttigd. De specialiteiten in Patagonie.

Na een dag uitslapen en helemaal niks doen ben ik naar Punta Arenas gegaan waar ik naar het stadje Porvenir ben gegaan met twee anderen. Dit is het meest zuidelijke stadje van Chili in het gebied Tierra del Fuego. Er is niks te beleven. Tijdens de boottocht hebben we wel dolfijnen gezien van heel dichtbij. Vijf naast elkaar, in inmens tempo. Gaaf. Ook ben ik naar een pinguinkolonie gaan kijken op Isla Margarita. Zulke leuke diertjes!

Daarna naar Ushuaia, 'het einde van de wereld´. Ik had er wisselende verhalen over gehoord, maar ik vond het echt heel mooi en anders dan andere plekken. Ushuaia heeft een haven waar grote cruiseschepen vertrekken naar Antartica. En dan gaat het wel kriebelen. Jammer dat de beste aanbiedingen nog steeds meer dan 3000 dollar kosten. Het feit dat ik helemaal naar het zuidelijkste stadje op aarde ben gereisd voelde wel bezonder. Ik heb in Ushuaia een boottocht gedaan over het Beagle kanaal, ik ben een dag het nationaal park ingegaan en naar de gletsjer Martial gegaan. Dit is de haven met daar achter het stadje, gezien vanaf het Beagle kanaal.

Van Ushuaia ben ik naar Buenos Aires gevlogen. Stond ik 's-morgens nog op de gletsjer, een paar uur later stapte ik tegen een muur aan van 35 graden. Pfoe. Ik ben nu twee dagen in Buenos Aires. Er is ontzettend veel te doen. Veel mooie gebouwen en pleinen, musea, tangoshows, bars, clubs, restaurantjes, markten, winkels, shoppingmalls, cinema's enzovoort. Alleen vandaag regent het de hele dag. Dat is wel jammer, maar een mooie gelegenheid om mijn laatste blog te schrijven.

Tja, het einde van mijn reis. Ik dacht altijd dat het perfect zou samenvallen met het behalen van het einde van de wereld en dat ik er helemaal aan toe zou zijn naar huis te gaan. Maar waar eerst ´geen huis, studie of baan' me het gevoel van vrijheid gaf, werd ik er de laatse tijd onrustig van. Ik ben serieus van plan geweest om mijn ticket (toch maar wel) te verlengen voor drie weken. Had mijn ouders al gemaild dat ze me later op mochten komen halen van Schiphol. Toen bleek alles vol te zitten tot begin maart.. en ja toen ging ik weer twijfelen. Of toch wel, of toch niet? Maar mijn besluit staat nu vast. Ik vlieg zaterdag naar huis...

Het was mooi, geweldig, bijzonder, wow! Tot snel idereen! Bedankt voor alle lieve berichtjes. Hopelijk hebben jullie ook een beetje genoten van mijn reis. ¡Nos vemos pronto!

Meer foto´s op http://picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/TorresDelPaineTotUshuaia#

Parque Nacional de los Glaciers

Vorige week ben ik aangekomen in El Calafate om van hieruit het Nationaal Park 'Los Glaciers' te bezoeken. Dit is een park in Argentinie met bergen, meren, bossen en gletsjers, waarvan 47 grote en zo'n 200 kleine. De meest indrukwekkende gletsjer is de Perito Moreno die ik heb bezocht vanuit El Calafate.


Deze gletjer eindigt in een fjord van 60 meter dik en 5 km breed. Per dag schuift de ijsmassa iets van 1 tot 2 meter. Dit is te horen aan gekraak van de over elkaar schuivende ijsbrokken, maar nog meer aan de inmens harde donders wanneer er een ijsbrok in het water valt. Erg indrukwekkend!

Vervolgens twee nachten in El Chaltén gekampeerd om het Fitz Roy gebied te verkennen. De naam El Chaltén betekent rokende berg dankzij de wolken die constant rond de berg blijven hangen. De berg met de twee punten is de Fitz Roy.

Ondanks zijn gemiddelde hoogte van 3300 meter, heeft de berg de naam extreem moeilijk te beklimmen te zijn. Dit dankzij zijn haast verticale granieten bergen die een zeer hoog technisch klimniveau vereisen. Terwijl op een dag wel honderd klimmers de top van de Mount Everest kunnen bereiken, is er maar een enkele expeditie per jaar die de top van Fitzroy haalt. Ik heb het dan ook niet geprobeerd en 'el camino de los tres' gelopen dat een prachtig uitzicht biedt op de Fitz Roy en de omliggende bergen. We hadden geluk met het weer. Het hoogtepunt van de trekking was dan ook als volgt:

De volgende dag 'el camino Cerro Torre' gelopen dat uitzichten biedt op Cerro Torre en verschillende gletsjers. Momenteel ben ik in Puerto Natales, Chili. Morgen begin ik met een vijfdaagse trekking in het nationaal park Torres del Paine. Verslag volgt daarna. Nieuwe foto's staan op: picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/ParqueNacionalDeLosGlaciers#

Valparaiso (Chili) - Bariloche (Arg)

Momenteel ben ik in Bariloche. Bariloche is een stadje in het rivieren district in Argentinie, in het hart van het Nationale park 'Nahuel Huapi' en aan de oever van het Nahuel Huapi-meer. De stad lijkt op een typisch wintersportdorpje in Zwitersland met houten huisjes, chocoladewinkeltjes en winkels met specialiteiten als gerookte trucha, zalm en geconfijte vruchten. De voorouders van veel inwoners komen uit Duitsland, Zwiterland en Italie. Dat verklaart een hoop. Bariloche is in de winter een populaire wintersportbestemming. Willem & Maxima en de prinsesjes brachten hier vorig jaar nog een vakantie door in de cabañas van familie Zoreguieta. Onlangs hebben ze zelf een vakantiehuis gekocht met een hoop grond in de buurt van Bariloche. Niet gek. Het is hier nu zomer en de omgeving is een perfecte basis voor trekkings, watersporten, boottochten enzovoort. De zomer hier is trouwens wel koud en er staat ontzettend veel wind met af en toe wat regen. En met koud bedoel ik iets van 13 graden wat natuurlijk niks is in vergelijking met Nederland waar bijna de elfstedentocht gereden gaat worden! Hoe is dat mogelijk?! Na 30 graden in Santiago is het weer even wennen, maar voor trekkings is het prima en beter dan hitte. Het zal ook alleen maar kouder en winderiger worden hoe verder ik doortrek naar het zuiden en daar ben ik op voorbereid. Ik trek gewoon meer kleren aan en ik heb nog een warme muts in mijn backpack die ik met mijn laatste bolivianos in Copocobana heb gekocht.

Maar vanuit Bariloche ben ik naar verschillende plekken in de omgeving geweest en wow, wow! Lees eerst even mijn blog en check dan snel de foto's. Voor morgen hebben we met een groepje een auto gehuurd om een mooie tocht te maken via verschillende meren. Verder heb ik wat Spaanse lessen genomen in Bariloche. Ik merk dat ik tijdens het backpacken niet zo snel bijleer als ik deed in Peru. Veel mensen hier spreken Engels, dus ik oefen weinig ..buitenom 'de weg vragen' dan, wat bijna dagelijks voorkomt;-). De hele reis heb ik een oefenboek Spaans bij me, maar als echte student heb ik die niet geopend. Een juf die huiswerk oplegt werkt beter. Die druk heb ik nodig. Wat wel interessant is, maar soms ook lastig, is dat elk land weer andere woorden en uitspraken kent. In Argentinie spreken ze de 'll' niet uit als 'lj' maar als 'sj'. Ook gebruiken ze geen tu voor jij, maar vos en zijn de vervoegingen hiervan soms anders. Voor de Spaansprekers, voor 'waar kom je vandaan?' gebruiken ze niet '¿de donde eres?', maar '¿de donde sos?'. En zo zijn er meer voorbeelden. In Chili spreken ze helemaal beroerd Spaans. Heel erg snel en de uiteinden van woorden spreken ze in totaal niet uit. Toen ik net de grens overkwam vanuit Peru en dacht dat mijn Spaans redelijk was, klapperde ik echt met mijn oren toen ik hun hoorde praten. Het klinkt daarentegen wel gepassioneerd. Ik vind het wel mooi. Het is echter moeilijker om een praatje te maken. Dat is jammer, want de Chilenen zijn echt heel vriendelijk en maken graag praatjes. Ik doe mijn best.

Voor Bariloche ben ik in Pucon geweest in Chili, 11 uur bussen onder Santiago. Pucon is vooral bekend om de actieve vulkaan Villarrica die je, wanneer het niet bewolkt is, bijna vanuit elke plek kan zien. De weg ernaar toe schrok ik bijna wakker toen ik de vulkaan zag, omdat die het hele landschap opeens domineert. Ik had een dagbus genomen van Santiago naar Pucon en tijdens dit soort ritten verkeer je grotendeels in een soort van sluimertoestand. Beetje slapen, muziek luisteren en naar buiten turen. Zo ook deze reis. Ik ontwaakte echter uit mijn sluimertoestand toen we bij Pucon kwamen en ik de grote vulkaan zag met sneeuw bedekt in een verder groene omgeving. Een stel uit Nieuw Zeeland vertelde dat de omgeving wat weg heeft van een deel van Nieuw Zeeland. Net zo groen, besneeuwde bergtoppen en veel meren. Verder weer een groot verschil met het noorden waar het ruiger was, met rotsen en cactussen. In Pucon ben ik een dag naar verschillende watervallen gegaan en heb de dag afgesloten met warmwaterbaden. Zeer relaxed. Een andere heb ik een daghike gedaan in het park Heurquehue (probeer het maar hardop te zeggen). Een mooie wandeling van 15 km naar 3 grote meren.


Mijn vorige blog eindigde in Valparaiso nog samen met Marieke en Lidewij. Ik vond de stad wel wat hebben. Aan de ene kant is het wat armoedig en vies, maar aan de andere kant ook weer leuk chaotisch met een wirwar van straatjes en allemaal verschillend gekleurde huisjes. De mensen waarschuwden ons wel continu van 'let op je tas'. Echt veilig was het dus niet. Een Chileense man bood ons zelfs aan om ons naar een deel van de stad te brengen zodat er niks zou gebeuren. Hij was heel vriendelijk en vertelde vanalles over de stad en zijn Italiaanse achtergrond, maar hij bleef ook te lang plakken. We moesten dus 'vroeg naar huis' om hem af te kloppen. Er waren die dag ook verschillende branden in de bergen wat een donkere stad als gevolg had en een regen van as. Het gebeurt daar blijkbaar vaak gezien de droogte. Veder hebben we, vanwege die branden en omdat het erg warm was en er een strand tegenover ons hostel was, vooral gechilld en weinig in de stad gedaan. Na Valparaiso zijn we naar Santiago gegaan. Buiten verwachting om een gave stad met mooie oude gebouwen, gloednieuwe wolkenkrabbers, een blauwe lucht en een metro waar je nooit langer dan 1 minuut hoeft te wachten. En dat laatste maakt het een stad. Marieke is vanuit Santiago naar huis gevlogen. De avond voor vertrek is ze nog even ziek geweest (waarschijnlijk de vis op de markt), toen in de nacht vertrokken naar Lima, daar een dag op het vliegveld gewacht, toen door naar Nl om daar de volgende dag op oudjaar aan te komen. Ik heb begrepen dat het de feestzin niet heeft onderdrukt en dat oud & nieuw nog een geslaagd feestje is geworden. Mooi! Ik heb met Lidewij oud & nieuw gevierd. We hadden een relaxed hostel met een zwembad en een leuke groep gasten. Voor de verandering gingen we lekker bbq'en. En we mochten natuurlijk meerdere keren proosten die avond gezien alle tijdsverschillen. Het is dus een gezellige avond geworden. Voor het eerst in mijn leven heb ik 'als echte Hollander' een nieuwjaarsduik gedaan... Op 2 januari is Lidewij heel lang in de bus gaan zitten naar Arrica en vervolgens naar Lima en ik ben naar Pucon gegaan. Ik mis Marieke en Lidewij wel. Het was echt heel gezellig en ook fijn om altijd iemand te hebben om mee te kletsen en om samen dingen uit te vogelen. Maar alleen reizen heeft ook zo zijn charme. Ik doe lekker waar ik zin in heb en je onmoet makkelijk mensen om uitstapjes mee te maken. In elk hostel is er een gezamelijke ruimte waar je praatjes maakt en mensen leert kennen. Als je geen zin hebt in standaardvragen en antwoorden 'hoe lang reis je al', 'waar kom je vandaan', 'wat heb je al gezien en wat wil je zien' en 'hoe ziet je reis er verder uit', dan kun je ook alleen iets gaan doen. Maar ik vind het vaak leuk de reisverhalen te horen van mensen die al plekken zijn geweest waar ik nog naar toe ga. Ook ontmoet je interessante mensen. Er zit nu een Canadees in het hostel die eigenlijk in Hong Kong woont en nu 5 jaar aan het reizen is met zijn mountainbike. Maar ik merk wel dat je veel minder meekrijgt van de cultuur en de lokale bevolking, wat ik wel had in Peru. Maar ik vermaak me uitstekend.


De planning voor de komende tijd is als volgt. Dinsdag vertrek ik naar El Calafate in Argentinie om gletsjers te bekijken. Vervolgens ga ik naar Peurto Natales om vanuit daar een meerdaagse trekking te doen in Torres del Paine. Daarna volgt wellicht weer verslag. Nieuwe foto's op: http://picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/ValpariosoChiliBarilocheArg#
liefs, bregje