Een goede douche

Señorita, amiga, profé, teacher, mami, gringita. Het zijn allemaal namen die ik hier krijg. Vrouwen worden hier vaak mami genoemd en mannen papi. Gringita is de vrouwelijke vorm voor gringo, waarmee Noord-Amerikanen en Europeanen bedoeld worden, blanken dus. Op straat ben ik nog nooit zo genoemd. Echter, die kleine kindjes schijnen gewoon te zeggen wat ze zien, en op school noemen sommige kindjes mij dus gringita. Al worden ze wel gecorrigeerd door de juf, mijn moeder vertelde dat het niet beledigend is ofzo, dus ik vind het wel grappig. Een andere vrijwilligerster had gehoord dat kindjes je ook gerust gordita durven te noemen, als je dik bent dan, want gordo betekent dik. Ik zal wat meer over mijn werk vertellen. Ik kreeg namelijk al vragen of ik uberhaupt nog wel werk. Drie ochtenden help ik op een school, Chinchaysuyo, en de middagen werk ik op een opvang, Huyai Wasi (of iets in die richting..).

De school is erg klein en heeft in totaal drie lokalen en juffen. Het leeftijdsverschil in de klassen is erg groot. Vaak geef ik samen met een andere vrijwilligster Engelse les en daarnaast help ik de kinderen met hun taken. Dat is leuk om te doen. Soms bedenken we spelletjes en dat is altijd lachen. Ze zijn namelijk erg fanatiek. Ik sta er soms wel van te kijken wat een rommeltje de school is. Elke dag is weer een verassing hoe de dag eruit ziet. Soms is er geen profesora, soms stopt de pauze niet (en ze krijgen maar 3,5 uur per dag les), kinderen komen te laat, ze snoepen in de klas, letten niet op en soms lopen er kinderen halfverwege weg om te spelen op de patio. Leergierige kinderen worden niet uitgedaagd iets met hun intelligentie te doen en er is ook weinig tijd en aandacht voor de kinderen die iets niet begrijpen of een achterstand hebben. Er zijn kinderen van 8 die niet begrijpen wat 2 x 2 is. Alfredo bijvoorbeeld. Die jongen let nooit op, schrijft nooit mee en speelt het liefst met zijn flippo´s in de klas. De juf zegt er weleens iets van, maar vaak ook niet. Volgens mij leert die jongen helemaal niets. Dat is zo zonde! Waar en in welk gezin je geboren wordt is hier nog steeds bepalend voor je toekomst. Goed onderwijs kost in Peru nu eenmaal geld. Dat is toch lastig te verkroppen. Ik heb een beetje het idee dat de profesoras zich neerleggen bij de situatie. Ik weet wel dat er weinig geld is en tijd voor onderwijs, maar ik zou zo al een paar verbeterpuntjes kunnen noemen.... Maar wie ben ik om dat te doen... Ik hoor vergelijkbare verhalen van andere vrijwilligers.

Het middagproject is weer heel anders. Hier komen alle kinderen uit die wijk naartoe om hun huiswerk te maken en daarna kunnen ze spelen en knutselen. Er werken ongeveer 10 vrijwilligers in totaal. Een leuke groep. De opvang is bovenop een berg en dat betekent zeker 15 minuten stijl omhoog lopen omdat er nog geen bus gaat (pas vanaf december, als ik vertrek). Onderweg komen we altijd kindjes tegen die je van verre roepen en gezellig meelopen. Ook de buurt is leuk. Iedereen zegt altijd gedag. Net een dorp. Veel ouders hier blijken in de bouw te werken en geen tijd te hebben om de kinderen te helpen met hun huiswerk. Ook kunnen ze vaak niet goed lezen of schrijven. Ik kan de kinderen goed helpen met w¡skunde en Engels. Met Communicatie en Biologie zit ik erbij met mijn woordenboek en kan ik het soms nog niet uitleggen. Erg irritant. Gelukkig werken er meerdere Spanjaarden die daar mee kunnen helpen. Vorige week zijn we met alle kinderen naar de speeltuin gegaan. Ook hebben we een dag met de vrijwilligers broodjes gebakken voor alle kinderen. In een bakkerij met een houtoven. Het bakken was in het kader van een feestdag, de dag van de levenden. Vrouwen krijgen brood in de vorm van een baby (wawa) en mannen in de vorm van een paard. Ik hoorde gisteren dat de feestdag precies negen maanden na carnaval is en dat daarom de vrouwen een baby krijgen. Misschien ook een leuk ritueel in Brabant. Die paarden snap ik alleen niet.

Verder begin ik de laatste tijd te merken dat ik een beetje´heimwee´ krijg. Zo mis ik het om mijn eigen eten te koken, om op te staan en met de krant mijn ontbijt te nuttigen ipv om 8.00 uur met de familie, om lang uit op de bank films te kijken met vrienden, centrale verwarming en af en toe een goede douche. De douches hier zijn namelijk echt gaar. Die in mijn gastgezin werkt op electriciteit en ik ben altijd bang dat ik geelectrocuteerd word. Verder is de badkamer koud, omdat er geen CV is. De douche is alleen warm als je hem heel zachtjes zet en electriciteit is erg duur, dus ik mag ik niet te lang doucen. En omdat die straal blur is, moet ik er juist langer onder staan om mijn haar uit te spoelen en ook om warm te worden. Douchen hier is dus eerder stressen i.v.p. relaxen. En nu is een goede douche toch één van de geneugten in het leven. Ik weet het, ik vind mezelf ook een verwend trutje!

Nu ben ik twee weekenden terug met Lidewij en Uli naar Arequipa gegaan voor 4 dagen. Erwin heeft hier twee weken taalles genomen en raadde ons een hostel aan. ´Niet duur, midden in het centrum, een groot dakterras, en echt super lekkere douches´. We hoefden dus niet lang na te denken. We wilden eigenlijk twee dagen hiken in de cañon, maar toen we eenmaal in Arequipa waren en erachter kwamen dat, naast de geweldige douche, ook het weer ideaal was, besloten we langer in de stad te blijven. We hebben wat musea bezocht in de stad, maar vooral ook gerelaxed: koffie drinken, picknicken in het park, koken in het hostel, op stap, naar de bioscoop (die er in Cusco niet is) en lekker uit eten. We waandde ons meer in Europa, dan in Zuid-Amerika. De laatste dag zijn we met een bus naar de Cañon del Colca gegaan. Beetje jammer was dat we al om 2.00 uur ´s-nachts moesten opstaan, omdat we om 2.30 uur werden opgehaald. Vervolgens hebben we de hele dag in de bus gezeten, zijn we uitgestapt om condors te spotten (gezien!) en weer teruggereden naar Arequipa. Die avond weer de nachtbus gepakt naar Cusco. De volgende keer doe ik toch liever een hike, alhoewel ik echt genoten heb van de stad!

Afgelopen weekend ben ik, ook met Lidewij en Uli, naar Curahuasi gegaan. Een dorp 2,5 rijden van Cusco. Uli woont nu voor een paar maanden in Cusco om de taal te leren. Daarna gaat zij bijna drie jaar in een ziekenhuis in Curahuasi werken. Vrienden en familie sponseren haar om dit te kunnen doen, want het is vrijwillig. Het ziekenhuis is drie jaar geleden opgeleverd en opgericht door een Duits echtpaar. Er werken meerdere Duitsers, maar vooral Peruanen. Het is een klein dorp en ook een klein ziekenhuis, vergeleken met ´mijn´ ziekenhuis bijvoorbeeld. Leuk om dit te zien. Ook dit weekend hebben we lekker rustig aan gedaan (meer was eigenlijk ook niet mogelijk). We logeerden bij een Duitse vrouw die hier nu twee jaar woont en verder zijn we ook bij Michael geweest. Wij kennen hem van de taalschool in Cusco en hij werkt en woont voor een jaar in het ziekenhuis. Bij hem hebben we wederom films gekeken, gekookt en goed gedouced. Het weer was anders dan in Cusco. Warm! Een genieten weekend dus en ook prima omdat ik volgend weekend de Inka trail ga lopen (vier dagen). Ik hoop op een positief verslag:-).

Tot slot. Ik heb allemaal nieuwe foto´s op de site gezet. Van mijn vrijwilligerswerk, van Arequipa, van mijn gastgezin, van Curahuasi, van een geroosterde cavia en wat stapfoto´s (zie ook map Cusco). http://picasaweb.google.com/Bregje.op.reis Veel liefs.