¡Nos vemos pronto!

Na mijn vorige verslag ben ik naar Torres del Paine gegaan, een groot nationaal park in Chili. We zijn met zijn viertjes vertrokken: ik, Marlies, David (een Duitse jongen) en Christian (een Canadees), om de zogenaamde W-trek te doen van 75 km in 5 dagen. Toen we in de bus zaten naar het park regende het pijpenstelen en Marlies en ik keken elkaar aan van 'waar zijn we aan begonnen?'. Toen we begonnen stopte het gelukkig met regenen en toen we bij ons eerste kamp aankwamen (een paar tentjes aan een rivier, vlakbij een grote gletsjer) ging zelfs de zon schijnen. Marlies werd de tweede nacht heel ziek en is de volgende dag naar huis gegaan. Dat was wel erg sneu. Met zijn drietjes zijn we verder gegaan. De trek was een nieuwe ervaring. Back to basic. Kamperen op de meest mooie plekjes, voor 5 dagen eten mee, eten uit je pannetje, maaltijden van noodles, gedroogd fruit, koekjes en veel chocolade (eindelijk onbeperkt chocolade mogen eten!) en vers water uit de meren. Maar ook verkoukleumen in de nacht, te vaak wakker worden omdat de ander zich omdraait, zon, regen en sneeuw op dezelfde dag en letterlijk weggewaaid worden op sommige paden. Wat alles goedmaakt is de schitterende natuur en het gevoel door er midden in te leven. Zeg nou zelf..

Ook de leuke momenten maken veel goed, zoals twee Fransosen die op een hele koude avond een veldfles wijn met je delen. Tot slot ben je vooral erg blij dat je het einde haalt en trots mag zijn op jezelf en elkaar. De laatste dag hadden we om 4 uur de wekker gezet om de torens bij zonsopgang te zien, maar het regende en het was bewolkt. Een paar uur later hadden we meer geluk en maakte we onze laatste klim. Dit zijn dan ook de torens in een klaarblauwe lucht. Het hoogtepunt van de laatste dag.

Een 'victorydiner' hadden we wel verdiend. We zijn we naar een Parilla gegaan waar we lam met rode wijn hebben genuttigd. De specialiteiten in Patagonie.

Na een dag uitslapen en helemaal niks doen ben ik naar Punta Arenas gegaan waar ik naar het stadje Porvenir ben gegaan met twee anderen. Dit is het meest zuidelijke stadje van Chili in het gebied Tierra del Fuego. Er is niks te beleven. Tijdens de boottocht hebben we wel dolfijnen gezien van heel dichtbij. Vijf naast elkaar, in inmens tempo. Gaaf. Ook ben ik naar een pinguinkolonie gaan kijken op Isla Margarita. Zulke leuke diertjes!

Daarna naar Ushuaia, 'het einde van de wereld´. Ik had er wisselende verhalen over gehoord, maar ik vond het echt heel mooi en anders dan andere plekken. Ushuaia heeft een haven waar grote cruiseschepen vertrekken naar Antartica. En dan gaat het wel kriebelen. Jammer dat de beste aanbiedingen nog steeds meer dan 3000 dollar kosten. Het feit dat ik helemaal naar het zuidelijkste stadje op aarde ben gereisd voelde wel bezonder. Ik heb in Ushuaia een boottocht gedaan over het Beagle kanaal, ik ben een dag het nationaal park ingegaan en naar de gletsjer Martial gegaan. Dit is de haven met daar achter het stadje, gezien vanaf het Beagle kanaal.

Van Ushuaia ben ik naar Buenos Aires gevlogen. Stond ik 's-morgens nog op de gletsjer, een paar uur later stapte ik tegen een muur aan van 35 graden. Pfoe. Ik ben nu twee dagen in Buenos Aires. Er is ontzettend veel te doen. Veel mooie gebouwen en pleinen, musea, tangoshows, bars, clubs, restaurantjes, markten, winkels, shoppingmalls, cinema's enzovoort. Alleen vandaag regent het de hele dag. Dat is wel jammer, maar een mooie gelegenheid om mijn laatste blog te schrijven.

Tja, het einde van mijn reis. Ik dacht altijd dat het perfect zou samenvallen met het behalen van het einde van de wereld en dat ik er helemaal aan toe zou zijn naar huis te gaan. Maar waar eerst ´geen huis, studie of baan' me het gevoel van vrijheid gaf, werd ik er de laatse tijd onrustig van. Ik ben serieus van plan geweest om mijn ticket (toch maar wel) te verlengen voor drie weken. Had mijn ouders al gemaild dat ze me later op mochten komen halen van Schiphol. Toen bleek alles vol te zitten tot begin maart.. en ja toen ging ik weer twijfelen. Of toch wel, of toch niet? Maar mijn besluit staat nu vast. Ik vlieg zaterdag naar huis...

Het was mooi, geweldig, bijzonder, wow! Tot snel idereen! Bedankt voor alle lieve berichtjes. Hopelijk hebben jullie ook een beetje genoten van mijn reis. ¡Nos vemos pronto!

Meer foto´s op http://picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/TorresDelPaineTotUshuaia#

Parque Nacional de los Glaciers

Vorige week ben ik aangekomen in El Calafate om van hieruit het Nationaal Park 'Los Glaciers' te bezoeken. Dit is een park in Argentinie met bergen, meren, bossen en gletsjers, waarvan 47 grote en zo'n 200 kleine. De meest indrukwekkende gletsjer is de Perito Moreno die ik heb bezocht vanuit El Calafate.


Deze gletjer eindigt in een fjord van 60 meter dik en 5 km breed. Per dag schuift de ijsmassa iets van 1 tot 2 meter. Dit is te horen aan gekraak van de over elkaar schuivende ijsbrokken, maar nog meer aan de inmens harde donders wanneer er een ijsbrok in het water valt. Erg indrukwekkend!

Vervolgens twee nachten in El Chaltén gekampeerd om het Fitz Roy gebied te verkennen. De naam El Chaltén betekent rokende berg dankzij de wolken die constant rond de berg blijven hangen. De berg met de twee punten is de Fitz Roy.

Ondanks zijn gemiddelde hoogte van 3300 meter, heeft de berg de naam extreem moeilijk te beklimmen te zijn. Dit dankzij zijn haast verticale granieten bergen die een zeer hoog technisch klimniveau vereisen. Terwijl op een dag wel honderd klimmers de top van de Mount Everest kunnen bereiken, is er maar een enkele expeditie per jaar die de top van Fitzroy haalt. Ik heb het dan ook niet geprobeerd en 'el camino de los tres' gelopen dat een prachtig uitzicht biedt op de Fitz Roy en de omliggende bergen. We hadden geluk met het weer. Het hoogtepunt van de trekking was dan ook als volgt:

De volgende dag 'el camino Cerro Torre' gelopen dat uitzichten biedt op Cerro Torre en verschillende gletsjers. Momenteel ben ik in Puerto Natales, Chili. Morgen begin ik met een vijfdaagse trekking in het nationaal park Torres del Paine. Verslag volgt daarna. Nieuwe foto's staan op: picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/ParqueNacionalDeLosGlaciers#

Valparaiso (Chili) - Bariloche (Arg)

Momenteel ben ik in Bariloche. Bariloche is een stadje in het rivieren district in Argentinie, in het hart van het Nationale park 'Nahuel Huapi' en aan de oever van het Nahuel Huapi-meer. De stad lijkt op een typisch wintersportdorpje in Zwitersland met houten huisjes, chocoladewinkeltjes en winkels met specialiteiten als gerookte trucha, zalm en geconfijte vruchten. De voorouders van veel inwoners komen uit Duitsland, Zwiterland en Italie. Dat verklaart een hoop. Bariloche is in de winter een populaire wintersportbestemming. Willem & Maxima en de prinsesjes brachten hier vorig jaar nog een vakantie door in de cabañas van familie Zoreguieta. Onlangs hebben ze zelf een vakantiehuis gekocht met een hoop grond in de buurt van Bariloche. Niet gek. Het is hier nu zomer en de omgeving is een perfecte basis voor trekkings, watersporten, boottochten enzovoort. De zomer hier is trouwens wel koud en er staat ontzettend veel wind met af en toe wat regen. En met koud bedoel ik iets van 13 graden wat natuurlijk niks is in vergelijking met Nederland waar bijna de elfstedentocht gereden gaat worden! Hoe is dat mogelijk?! Na 30 graden in Santiago is het weer even wennen, maar voor trekkings is het prima en beter dan hitte. Het zal ook alleen maar kouder en winderiger worden hoe verder ik doortrek naar het zuiden en daar ben ik op voorbereid. Ik trek gewoon meer kleren aan en ik heb nog een warme muts in mijn backpack die ik met mijn laatste bolivianos in Copocobana heb gekocht.

Maar vanuit Bariloche ben ik naar verschillende plekken in de omgeving geweest en wow, wow! Lees eerst even mijn blog en check dan snel de foto's. Voor morgen hebben we met een groepje een auto gehuurd om een mooie tocht te maken via verschillende meren. Verder heb ik wat Spaanse lessen genomen in Bariloche. Ik merk dat ik tijdens het backpacken niet zo snel bijleer als ik deed in Peru. Veel mensen hier spreken Engels, dus ik oefen weinig ..buitenom 'de weg vragen' dan, wat bijna dagelijks voorkomt;-). De hele reis heb ik een oefenboek Spaans bij me, maar als echte student heb ik die niet geopend. Een juf die huiswerk oplegt werkt beter. Die druk heb ik nodig. Wat wel interessant is, maar soms ook lastig, is dat elk land weer andere woorden en uitspraken kent. In Argentinie spreken ze de 'll' niet uit als 'lj' maar als 'sj'. Ook gebruiken ze geen tu voor jij, maar vos en zijn de vervoegingen hiervan soms anders. Voor de Spaansprekers, voor 'waar kom je vandaan?' gebruiken ze niet '¿de donde eres?', maar '¿de donde sos?'. En zo zijn er meer voorbeelden. In Chili spreken ze helemaal beroerd Spaans. Heel erg snel en de uiteinden van woorden spreken ze in totaal niet uit. Toen ik net de grens overkwam vanuit Peru en dacht dat mijn Spaans redelijk was, klapperde ik echt met mijn oren toen ik hun hoorde praten. Het klinkt daarentegen wel gepassioneerd. Ik vind het wel mooi. Het is echter moeilijker om een praatje te maken. Dat is jammer, want de Chilenen zijn echt heel vriendelijk en maken graag praatjes. Ik doe mijn best.

Voor Bariloche ben ik in Pucon geweest in Chili, 11 uur bussen onder Santiago. Pucon is vooral bekend om de actieve vulkaan Villarrica die je, wanneer het niet bewolkt is, bijna vanuit elke plek kan zien. De weg ernaar toe schrok ik bijna wakker toen ik de vulkaan zag, omdat die het hele landschap opeens domineert. Ik had een dagbus genomen van Santiago naar Pucon en tijdens dit soort ritten verkeer je grotendeels in een soort van sluimertoestand. Beetje slapen, muziek luisteren en naar buiten turen. Zo ook deze reis. Ik ontwaakte echter uit mijn sluimertoestand toen we bij Pucon kwamen en ik de grote vulkaan zag met sneeuw bedekt in een verder groene omgeving. Een stel uit Nieuw Zeeland vertelde dat de omgeving wat weg heeft van een deel van Nieuw Zeeland. Net zo groen, besneeuwde bergtoppen en veel meren. Verder weer een groot verschil met het noorden waar het ruiger was, met rotsen en cactussen. In Pucon ben ik een dag naar verschillende watervallen gegaan en heb de dag afgesloten met warmwaterbaden. Zeer relaxed. Een andere heb ik een daghike gedaan in het park Heurquehue (probeer het maar hardop te zeggen). Een mooie wandeling van 15 km naar 3 grote meren.


Mijn vorige blog eindigde in Valparaiso nog samen met Marieke en Lidewij. Ik vond de stad wel wat hebben. Aan de ene kant is het wat armoedig en vies, maar aan de andere kant ook weer leuk chaotisch met een wirwar van straatjes en allemaal verschillend gekleurde huisjes. De mensen waarschuwden ons wel continu van 'let op je tas'. Echt veilig was het dus niet. Een Chileense man bood ons zelfs aan om ons naar een deel van de stad te brengen zodat er niks zou gebeuren. Hij was heel vriendelijk en vertelde vanalles over de stad en zijn Italiaanse achtergrond, maar hij bleef ook te lang plakken. We moesten dus 'vroeg naar huis' om hem af te kloppen. Er waren die dag ook verschillende branden in de bergen wat een donkere stad als gevolg had en een regen van as. Het gebeurt daar blijkbaar vaak gezien de droogte. Veder hebben we, vanwege die branden en omdat het erg warm was en er een strand tegenover ons hostel was, vooral gechilld en weinig in de stad gedaan. Na Valparaiso zijn we naar Santiago gegaan. Buiten verwachting om een gave stad met mooie oude gebouwen, gloednieuwe wolkenkrabbers, een blauwe lucht en een metro waar je nooit langer dan 1 minuut hoeft te wachten. En dat laatste maakt het een stad. Marieke is vanuit Santiago naar huis gevlogen. De avond voor vertrek is ze nog even ziek geweest (waarschijnlijk de vis op de markt), toen in de nacht vertrokken naar Lima, daar een dag op het vliegveld gewacht, toen door naar Nl om daar de volgende dag op oudjaar aan te komen. Ik heb begrepen dat het de feestzin niet heeft onderdrukt en dat oud & nieuw nog een geslaagd feestje is geworden. Mooi! Ik heb met Lidewij oud & nieuw gevierd. We hadden een relaxed hostel met een zwembad en een leuke groep gasten. Voor de verandering gingen we lekker bbq'en. En we mochten natuurlijk meerdere keren proosten die avond gezien alle tijdsverschillen. Het is dus een gezellige avond geworden. Voor het eerst in mijn leven heb ik 'als echte Hollander' een nieuwjaarsduik gedaan... Op 2 januari is Lidewij heel lang in de bus gaan zitten naar Arrica en vervolgens naar Lima en ik ben naar Pucon gegaan. Ik mis Marieke en Lidewij wel. Het was echt heel gezellig en ook fijn om altijd iemand te hebben om mee te kletsen en om samen dingen uit te vogelen. Maar alleen reizen heeft ook zo zijn charme. Ik doe lekker waar ik zin in heb en je onmoet makkelijk mensen om uitstapjes mee te maken. In elk hostel is er een gezamelijke ruimte waar je praatjes maakt en mensen leert kennen. Als je geen zin hebt in standaardvragen en antwoorden 'hoe lang reis je al', 'waar kom je vandaan', 'wat heb je al gezien en wat wil je zien' en 'hoe ziet je reis er verder uit', dan kun je ook alleen iets gaan doen. Maar ik vind het vaak leuk de reisverhalen te horen van mensen die al plekken zijn geweest waar ik nog naar toe ga. Ook ontmoet je interessante mensen. Er zit nu een Canadees in het hostel die eigenlijk in Hong Kong woont en nu 5 jaar aan het reizen is met zijn mountainbike. Maar ik merk wel dat je veel minder meekrijgt van de cultuur en de lokale bevolking, wat ik wel had in Peru. Maar ik vermaak me uitstekend.


De planning voor de komende tijd is als volgt. Dinsdag vertrek ik naar El Calafate in Argentinie om gletsjers te bekijken. Vervolgens ga ik naar Peurto Natales om vanuit daar een meerdaagse trekking te doen in Torres del Paine. Daarna volgt wellicht weer verslag. Nieuwe foto's op: http://picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/ValpariosoChiliBarilocheArg#
liefs, bregje

Salta (Arg) - Valparaiso (Chili)

Vandaag is het kerst. En hier geen kou en sneeuw en weeralarm zoals in Nederland, maar zon, zee en strand. We zijn in Valparaiso in Chili, een stad ongeveer 150 km onder Santiago de Chili. Ons kerstdiner wordt een barbeque in het hostel en ik kan me moeilijk voorstellen dat de familie thuis aan het kerstdiner zit in winters 's-Heerenhoek. Maar we gaan hier met zijn allen eten en ik ben ook niet met vreemden. Marieke is er en Lidewij heeft een omweg gemaakt om hier kerst en oud & nieuw te vieren. Daarna reist ze door naar het noorden en ik naar het zuiden. Marieke vliegt de 30ste weer naar huis.

De afgelopen twee weken zijn Marieke en ik van Salta, in Noord-Argentinie, naar Cordoba, Mendoza en Upsallata gegaan en van daaruit hebben we de grens overgestoken naar Valparaiso. Salta is een mooie en nette stad met veel koloniaalse gebouwen, een mooi plein en een grote straat vol met restaurantjes en kroegen. Buiten het regenseizoen vertrekt hier ´de trein door de wolken´, die vroeger helemaal tot Antofogasta in Chili reed en nu tot een dorp iets van 300 km verderop speciaal voor toeristen. Deze route, die dus erg mooi is, hebben we met een tour gedaan. De bergen in het noorden hebben allerlei verschillende kleuren vanwege de afzetting van verschillende mineralen. Zo hebben we ´de berg met zeven kleuren´ gezien die heel mooi is (zie foto). Die dag was ook Marieke jarig en hebben we nog taart gegeten en een klein feestje gehouden in het hostel. De volgende dag zijn we naar het dorpje Cafayate gegaan, waar we naar twee wijnbodegas zijn gegaan en ook onderweg bij verschillende plekken zijn gestopt.

Cordoba is een grote studentenstad met vier universiteiten. Vanuit hier zijn we een dagje naar Alta Gracia gegaan. Dit is een stadje buiten Cordoba waar Che Guevara is opgegroeid. Het huis waar hij heeft gewoond is nu een museum en die hebben we bezocht. Het stadje zelf is ook erg mooi en lekker rustig in vergelijking met Cordoba. Ik vond het leuk om het museum te bekijken, onder ander omdat de film 'the Motorcycle diaries' , die de eerste grote reis van Che Guevara weergeeft, me heeft geinspireerd deze kant op te gaan. Ik heb tijdens mijn reis alweer bedacht dat mijn volgende reis van Columbia naar Mexico gaat en ik zag in het museum dat Che's tweede reis deze landen heeft gedaan. Maar dat allemaal voor later..

Verder heb ik in Cordoba nog meegewerkt aan een promotiefilmje voor een nieuwe politiedivisie gericht op toeristen. Dit wat echt heel grappig en heel moeilijk. Ik moest met een Duitste jongen de kaart van Cordoba bekijken en twee agenten kwamen ons te hulp. Ik moest vooral mijn grootste glimlach opzetten. We stonden 's-avonds midden in de stad op straat met een cameraploeg en 10 agenten. Een leuke ervaring. We kregen er zelfs nog een zakcentje voor. Weer een paar dagen eten. Als ik het filmpje krijg zet ik hem denk ik op mijn blog.

Na Cordoba zijn we naar Mendoza gegaan. Hier zijn we kort gebleven en het leukste dat we hier gedaan hebben is raften. Ik was wel een beetje zenuwachtig omdat ik enge verhalen hoorde van mensen die uit de boot waren gevallen, maar het viel erg mee. Het was vooral leuk en we zijn er niet uitgevallen.

Na cityhoppen waren we toe aan rust. En dat vonden we in Uspullata. Een gehucht 150 km van Mendoza richting Chileense grens. Ons hostel lag buiten het dorpje tussen de bomen en bergen. In wintertijd komen er wel wintersporters naar toe. Het stadje ligt bij het gebied 'Aconacua' waar de hoogste berg van heel Amerika gelegen is, 6800 m hoog dacht ik. Dit gebied is populair bij klimmers. Wij wilden daar eerst een trekking doen (niet naar de top hoor), maar dat kostte belachelijk veel geld, onder andere omdat de entreegelden hoog zijn omdat ze er met helicopters de omgeving bewaken. Wij zijn daarom de bergen van Uspallata ingegaan met een gids, wat ook een mooie tocht was. Verder hebben we hier lekker niks gedaan.

Argentinie is een stuk Europeser dan Peru. Typisch Argentijns zijn de gekleurde bergen, dulce de leche, pizza's, koffie, ijs, anders Spaans, mannen met zo'n sliertje haar in de nek (wat vroeger eens hip was), eindelijk weer gewoon lange mensen en veel verschillende soorten muziek. Vroeg trouwen en veel kinderen krijgen is ook erg hip. Bijna iedereen die ik heb gesproken van mijn leeftijd had iets van drie kinderen. Op het eerste gezicht oogt Argentinie dus Europees en modern. Maar aangezien die sliertjes in de nek en trouwen en kinderen krijgen op je 21ste concludeer ik dat ze hier nog in de eighties leven.

Ondertussen zijn we dus in Valparaiso wat een leuk stadje moet zijn. Vanuit het hostel hebben we uitzicht op de zee. Erg relaxed. Tweede kerst doen ze hier niet, dus dan willen we de stad gaan bezichtigen. Lidewij en ik waren ook van plan oud & nieuw te vieren in Valparaiso, omdat het hier feest moet zijn met veel vuurwerk. Toen ik vorige week een hostel wilde regelen was alles vol of 100 euro voor een nacht. Te veel. Nu gaan we het in Santiago vieren. Daar moet ook wel wat te doen zijn. Het nieuwe jaar ga ik door naar het Zuiden. Mijn plan is om eerst naar Pucon te gaan in Chilie om geisers en meren te zien. Vanuit daar wil ik naar Bariloche in Argentinie gaan om daarna een lange trip naar El Calafate te maken in Argentijns Patagonie. Dan steek ik de grens over om in ieder geval Torres del Paine te bezichtigen wat echt super moet zijn. Ik vlieg 1 februari van Ushuaia (het meest zuidelijkste stadje van de wereld!) naar Bueonos Aires, dus tot die tijd ga ik me vermaken in Patagonie.

Ik wens iedereen een heel leuk oud&nieuw en uiteraard een geweldig 2010!!! Iedereen ook bedankt voor de kerstwensen. Lieffff!! Nieuwe foto's op http://picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/SaltaArgValparaisoCh#

Lima - San Pedro de Atacama

Op dit moment zijn ze in ons hostel de kerstboom aan het optuigen. Op de achtergrond is ´I´am dreaming of a white Christmas´ te horen. Dit midden in de droogste woestijn op aarde waar de zon altijd schijnt. Kerst, wat ik toch associeer met koude, donkere dagen, past absoluut niet in het plaatje. Maar wij zeuren niet! We zijn in San Pedro de Atacama in Noord-Chili. Ik én Marieke. En het is hier goed toeven. Buiten het mooie weer is ook de omgeving heel mooi en ook heel bijzonder. Zo heb ik het nog nooit gezien. De eerste dag zijn we naar Valle de la Meurte gegaan, dat zijn naam dankt aan het feit dat er niets groeit, bloeit of leeft en naar Valle de la Luna. Hier zijn we gebleven tot de zonsondergang. Ook zijn we een dagje naar verschillende meren gegaan, waaronder een zoutmeer waar je in blijft drijven. Je moest je daarna goed afspoelen, omdat je er wit uitkomt. Vervolgens zijn we naar een zoutvlakte gegaan waar we tot zonsondergang bleven. Deze zoutvlakte lijkt net een bevroren meer waar sneeuw opligt en bij zonsondergang veranderen de kleuren van het meer wat echt onwijs mooie plaatjes oplevert. Ook hebben we mountainbikes gehuurd en zijn we gaan fietsen. Eerst naar ruines ongeveer 3 km verderop, ´Ja, ook hier zijn de Inka´s bezig geweest´en vervolgens was er het plan om naar een meer te fietsen. De verhuurders hadden gezegd dat er maar één weg was die we gewoon moesten volgen, maar toen we van de ruines vertrokken fietsten we twee keer een doodlopende weg in (uuhh). Een gids van een groepje zag ons dom doen en vroeg of we met hun mee wilden. Dat hebben we gedaan en dat was wel erg lachen. De tocht ging door een soort van cañon. Een groot deel fietsten we tussen de rotsen door en af en toe moest je bukken om je hoofd niet te stoten of je fiets tillen om door te kunnen. San Pedro was erg geslaagd. We zijn zelfs nog naar een desert party gegaan met nog een meisje uit het hostel. In het dorp sluiten alle kroegen om 13.00 uur en daarom organiseren wat jongeren feesten in de woestijn. En wij moesten dat natuurlijk meemaken. Een feest midden in de woestijn, onder de sterrenhemel, een kampvuur en een dj. Geslaagd feestje.

Maar mijn reis begon natuurlijk twee weken geleden toen ik Cusco verliet. Als afscheidcadeautje had ik voor mijn gastgezin een Hollandse appeltaart gebakken en zij hadden nog lekker gekookt. Ik realiseerde me toen pas dat ik hen waarschijnlijk niet meer zal zien en dat het toch bijzonder is om drie maanden te hebben gedeeld. Vervolgens heb ik de bus naar Lima gepakt. In Lima heb ik genikst tot ik Marieke kon ophalen van het vliegveld. Na een dagje Lima zijn we doorgegaan naar Paracas waar we met een bootje naar de Islas Ballestas zijn gegaan om dolfijnen, zeehonden, pinquins en pelikanen te zien. Erg leuk om die in de natuur te zien. Dezelfde middag zijn we het nationaal park Paracas ingegaan wat een grote zandvlakte is aan de kust. Hier heb ik ook eindelijk Ceviche gegeten: een Peruaanse specialiteit van rauwe vis en zeevruchten gemarineerd in limoen. En ja, dat moet je eten aan de kust en niet in Cusco. Na Paracas zijn we naar Nasca gegaan om boven de Nasca lijnen te vliegen. Midden in de woestijn zijn hier figuren van dieren, geometrische vormen en duizenden lijnen en lijnenspellen te zien. De lijnen zijn met grote precisie gemaakt en de grote vraag is hoe ze dit konden ruim 2000 jaar geleden. We zaten met zijn zessen in het vliegtuigje (incl. piloot) en het ging als volg. De piloot riep: ´on the left, monkey´, ´on the right, monkey´, ´on the left, spider´, ´on the right, spider´ etc. etc. tot Marieke moest overgeven. Een halfuur later stonden we weer op de grond. Ik had verwacht dat de tekeningen veel groter waren, dus dat viel wat tegen, maar het was op zich wel een ervaring om in zo´n sportvliegtuigje te zitten. Verder was er in Nasca weinig te beleven. Die avond zijn we dan ook vertrokken naar Arica in Chili waar we naar het strand zijn gegaan om vervolgens door te gaan naar San Pedro de Atacama.


Ondertussen zijn we alweer in Salta, Argentinie. Het plan voor de komende twee weken is om na Salta naar Córdoba te gaan, daarna naar Mendoza en vervolgens naar Santiago en Valparaiso waar de feestdagen door willen brengen. Plannen onderweg zijn; toeren en wijn drinken... uhhh proeven. Tot snel weer!!!

Nieuwe foto´s op picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/LimaSanPedroDeAtacama#

La Paz en Lago Titicaca

Vorige week op donderdagavond ben ik met Lidewij vertrokken naar La Paz waar we de volgende dag in de middag aankwamen. In de stromende regen. We waren even bang dat het het hele weekend zo zou blijven, maar zaterdag begon gelukkig de zon te schijnen. Ik vond La Paz een gave stad. Groot, midden in de bergen, modern, maar toch ook weer niet, vriendelijke mensen én erg goedkoop. De mensen zijn er ook erg bijgelovig. Zo is er een heksenmarkt waar ze lamafoetussen verkopen (brengen geluk) en allerlei kruidenmengseltjes. Er zijn ook waarzegsters. Zij willen alleen niet de toekomst voorspellen van vreemden. Ik heb dus nog steeds geen idee hoe mijn toekomst eruit ziet. Misschien ook maar het beste. We hebben de stad bezichtigd, gewinkeld en her en der wat gedronken en gegeten. Lidewij is op zondagmiddag weer teruggegaan richting Cusco, want de baas riep. Na een horrorrit met buikpijn, vertraging en een overnachting in Copocobana mét een vervelend macho Peruaantje is ze gelukkig heel aangekomen. Ik had die dag afgesproken met een jongen die ik had leren kennen in Cusco en in La Paz woont. Hij heeft mij wat mooie plekken van de stad laten zien en we zijn naar Valle de la Luna gegaan. Dat was wel heel gaaf. Zoals de naam al zegt is het ´net als de maan´. Erg apart. Ze zien ook allerlei vormen in die gebergten, zoals een vrouw met een hoed, een opa en een poema.

Maandag ben ik met een groep ´el camino muerte´, oftewel ´the death road´, gaan fietsen. Dit is een weg van ongeveer 60 km die een uur buiten La Paz start op ongeveer 4000 m hoogte en eindigt in het dorpje Coroico aan de rand van de Selva een stuk lager. Het eerste deel is verhard en het tweede stuk, het grootste deel, is onverhard. Enkele jaren geleden was deze onverharde weg de enige weg naar het dorp en dit pad kent hele stijle afgronden. Er zijn toen vele auto´s de afgrond ingereden. Vandaar dus ´the death road´. Een paar jaar geleden is er een nieuwe weg aangelegd, waardoor er geen auto´s meer rijden. Nu organiseren ze er fietstochten. Erg tof. Het verharde deel ging best snel. Ik ben niet zo´n waaghals, dus ik moest er even aan wennen. Maar het was wel erg gaaf en ik was ook niet de sloomste. Er waren ook een paar Japanners mee, waaronder een meisje dat de hele rit heeft gegild. Het onverharde deel was in een mooie omgeving, maar wel zwaarder, omdat je steeds aan het focussen bent op de weg om te verkomen dat je valt. Voor de afgronden ben ik niet bang geweest, die zie je vooral op de foto´s en minder wanneer je aan het fietsen bent. Ik probeer nog wat foto´s op de site te zetten. Ik heb een dvd ermee vol staan, maar ik kan in weinig internetcafe´s dvd´s openen... Wellicht wat later, want ze zijn wel erg leuk.

De volgende dag heb ik de bus gepakt naar Copacobana, een dorpje in Bolivia aan het Titicacameer. Dit meer kent een oppervlate van ruim 8000 km2, ligt op 3812 m hoogte en is daarmee het hoogste meer ter wereld. Het meer ligt in Peru en Bolivia. Vanuit Copacobana ben ik naar het eiland Isla del Sol gegaan, waar ik een nachtje heb geslapen. Dit is klein en rustig eilandje. Ik heb wel even gedacht ´wat doe ik hier eigenlijk´, want ´s-avonds was er niks te beleven. Ik heb ´s-middags wat rondgewandeld en ben vroeg gaan slapen. De volgende ochtend ben ik al vroeg richting de haven gelopen. Er was bijna niemand op het eiland, de zon scheen en de uitzichten waren prachtig. Ik heb er mooie foto´s geschoten.

Vervolgens ben ik vanaf Copocobana naar Puno gegaan, weer in Peru. Hier heb ik een uitstapje gemaakt naar de Uros eilanden. Ongeveer 2000 mensen wonen hier op zelfgemaakte drijvende eilanden. Hierop staan dorpjes met rieten hutjes. Dit zie je nergens anders in de wereld. Het is wel een toeristische attractie geworden en daar maken de bewoners gebruik van. Terecht. Ze verkopen er allemaal spulletjes, je kunt er overnachten en wanneer je weggaat zingen ze liedjes voor je (waaronder vamos a la playa!). Ik vond het wel grappig. Het lijkt namelijk net een pretpark, speciaal opgezet voor toeristen, maar dat is het niet. De mensen leven er echt én nog vrij alternatief en traditioneel.

Diezelfde avond ben ik teruggegaan naar Cusco. De bus die ik geregeld had was alleen gecanceld (voor de verandering) en ik moest met één of andere goedkope maatschappij mee. Na moeilijk doen kreeg ik én geen geld terug én het was te laat om met een andere maatschappij mee te gaan. Niet echt leuk, want ik had geboekt bij een goede maatschappij, dacht ik, en dan word je zo behandeld. Ik wilde gewoon naar huis dus toen zat ik in een eenvoudige bus die overal stopte en vol zat met Peruanen en al hun spullen. Ik zat niet echt lekker, omdat ik bang was dat mijn backpack gejat zou worden tijdens één van die stops, ik de bus niet echt vertrouwde, ik nog steeds boos was en ik geen beenruimte had. Van slapen kwam dus weinig. Jammer, want veel toeristenbussen zijn best wel goed. Maar ook ik ben heel aangekomen. Morgen vertrek ik met de bus naar Lima en ik heb een ticket gekocht van de beste maatschappij. Zij hebben bussen met hele brede stoelen die bijna plat kunnen, ze draaien engelstalige films en serveren maaltijden. Zo kom ik die 20 uur wel door.

Tot slot wil ik iedereen nog bedanken voor alle reacties die binnen komen via verschillende wegen. Ik begrijp ondertussen dat reageren via mijn blog niet altijd werkt, maar mailtjes, berichtjes, krabbels etc. alles komt gewoon aan. Verder ben ik ook blij dat mijn blog leuke gespreksonderwerpen en herrineringen oplevert. Zo ontving ik deze foto van mijn moeder en mijn tantes die tijdens het zussenweekend onder het genot van een drankje druk aan het kletsen zijn over Peru en Zuid-Amerika :-)

Dit was mijn laatste bericht vanuit Cusco. Vanavond heb ik een afscheidsetentje en dan lekker op reis. Het volgende verhaal wellicht vanuit Chili! Nieuwe foto´s op: http://picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/LaPazLagoTiticaca

De Inka Trail

Vorig weekend heb ik de Inka trail gelopen. De trail start in de buurt van Ollantaytambo, 2 uur van Cusco, en eindigt bij de Machu Picchu. De Machu Picchu is een Inka stad die nooit ondekt is door de Spandjaarden. In 1911 is de Machu Picchu ontdekt door een Amerikaanse wetenschapper. Ze denken dat de stad een koningenverblijf was, omdat de stad in een onbegaanbaar gebied ligt, maar zoals zo vaak weten ze het eigenlijk niet zeker. Heel veel info is te vinden op internet voor de geinteresseerden.

We waren met een internationale groep van 18 personen, waaronder ik, Lidewij, Louisa en Alex (vrijwilligers). Daarnaast waren er 15 porters en 3 gidsen. En respect voor de porters, die in ´no time´ met tenten, voedsel, gasflessen etc. op hun rug de trail lopen. Voor ons wel handig, want bij aankomst stonden onze tentjes klaar en werd er een warme maaltijd bereid. Er staat een foto op de site met alle porters en dat zijn allemaal van die verlegen bergmannen die alleen Quechua spreken. Ze zijn echt nog een beetje wereldvreemd. Maar wel sterk. De Machu Picchu en de andere ruines die we onderweg zijn tegengekomen zijn opgebouwd uit grote stenen. Die stenen zijn allemaal door mensen naar boven gebracht. Ze hadden blijkbaar alleen lama´s en die konden maar een paar kilo dragen. Ik vind het nogal wat, maar voor de mannen is het enigzins normaal.

De trail bestaat uit vier dagen. De eerste dag was een tocht van ongeveer 6 uur die vrij makkelijk is. Alleen begon de dag niet als verwacht. Toen we onze entreebewijzen en paspoorten moesten tonen vroegen ze aan mij of ik ook mijn studentenkaart kon laten zien, omdat ik de reis geboekt had met studentenkorting. Helemaal vergeten! Ik dacht: ´dat is vast geen punt´, maar wel dus. Ik mocht er niet in. Bijbetalen was geen optie, want dat zou een hele dag duren, omdat dat administratief geregeld moest worden op kantoor in Cusco bla bla. Toen heb ik Erika gebeld en zij heeft mijn pasje met een taxi laten brengen. Dat kostte met natuurlijk meer dan de korting.. En ik kreeg ook nog een beetje ruzie met de gids, omdat zij mij erop wees dat ze het dinsdag tijdens de briefing verteld had, en dat viel niet zo goed. Toen ging ik de discussie aan dat ik het slecht vond dat ze geen checklisten ofzo meegaven en dat haar Engels slecht was en dat ze dus niet kon verwachten dat wij alles van haar begrepen. Beetje lullig, want de groep was al vertrokken en ik moest de eerste dag met haar naar het kamp lopen. Maar toen we uiteindelijk onderweg waren kon ik er wel weer om lachen en besloot ik maar te genieten van de tocht. Na 2 uur hadden we ook de groep al ingehaald. Achteraf viel het dus mee.

De tweede dag was het zwaarst. We begonnen met 5 uur stijgen naar de ´dead womens pass´ die op 4200 m hoogte ligt. Een groot deel van deze tocht bestaat uit trappen die net te hoog en groot zijn, waardoor je continu boven je macht aan het lopen bent. Eigenlijk niet leuk. Lidewij en ik zijn op het gemakje naar boven gegaan en hebben af en toe een pauze ingelast. Het is wel extra bijzonder wanneer je de pas bereikt hebt en ook het uitzicht was geweldig. Na de pas moesten we ongeveer twee uur dalen om bij het kamp te komen. Daar kwamen we al in de middag aan, zodat er genoeg tijd was om uit te rusten. De derde dag is de langste dag, maar ook de mooiste. Het was een tocht van 16 km, waarvan een deel plat was waardoor je eindelijk normaal kan kletsen tijdens het wandelen. De omgeving vond ik ook heel mooi. We kwamen in het amazonegebied aan en alles werd kleurrijker, maar geen aapjes enzo, want het was the high jungle. Wel erg mooi.

De vierde dag vertrokken we heel vroeg om op tijd de Machhu Picchu te bereiken. En we hadden geluk. Vanaf de zonnetempel konden we de stad zien. De stad ligt vaak verborgen in mist, maar toen we aankwamen klaarde de lucht op, wat toch een bijzonder moment was. Grappig, want volgens mij heeft iedereen het gevoel zelf de stad te ontdekken. En dagelijks starten iets van 500 mensen met de trail. Ook hebben we geen regen gehad. De week voor vertrek regende het dagelijks, dus ik zag al een beetje tegen de trail op. Ook omdat onze Lares trip nogal zwaar was en ik 4 dagen ´Lares´ in mijn hoofd had. Maar achteraf is het me heel erg meegevallen. De tocht was beter gedoseerd en alles was goed geregeld. Ik heb ook echt weer genoten van de natuur en de omgeving. Ik merk na 2,5 maand in Peru te zijn, dat ik begin te wennen aan de omgeving (de bergen). In het begin had ik dagelijks iets van ´F***´ wat mooi en dat begint minder minder te worden. Tijdens deze trail had ik dat weer wel. De uitzichten waren zo inmens. Eigenlijk moet je het gewoon zelf zien, maar de foto´s geven uiteraard een beeld.

Tot slot. Mijn einde hier in Cusco begint al heel dicht bij te komen. De tijd is echt voorbij gevlogen! Volgende week is alweer mijn laatste werkweek. Dan ga ik een weekje naar La Paz, Puno en Lago Titicaca. Dan keer ik terug naar Cusco om mijn backpack definitief in te pakken en afscheid te nemen. En dan vertrek ik naar Lima deel 2 van mijn reis. Erg leuk is dat Marieke komt voor 4 weken, een goede vriendin van thuis. Met haar ga van Lima naar Santiago de Chili reizen. Super! Ik heb er zin in! Wat ik het meest ga missen zijn alle kindjes en vooral hun knuffels en kusjes. Nog een weekje van genieten.

Foto´s van de Inka trail staan op http://picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/DeInkaTrail