woensdag 23 december 2009

Salta (Arg) - Valparaiso (Chili)

Vandaag is het kerst. En hier geen kou en sneeuw en weeralarm zoals in Nederland, maar zon, zee en strand. We zijn in Valparaiso in Chili, een stad ongeveer 150 km onder Santiago de Chili. Ons kerstdiner wordt een barbeque in het hostel en ik kan me moeilijk voorstellen dat de familie thuis aan het kerstdiner zit in winters 's-Heerenhoek. Maar we gaan hier met zijn allen eten en ik ben ook niet met vreemden. Marieke is er en Lidewij heeft een omweg gemaakt om hier kerst en oud & nieuw te vieren. Daarna reist ze door naar het noorden en ik naar het zuiden. Marieke vliegt de 30ste weer naar huis.

De afgelopen twee weken zijn Marieke en ik van Salta, in Noord-Argentinie, naar Cordoba, Mendoza en Upsallata gegaan en van daaruit hebben we de grens overgestoken naar Valparaiso. Salta is een mooie en nette stad met veel koloniaalse gebouwen, een mooi plein en een grote straat vol met restaurantjes en kroegen. Buiten het regenseizoen vertrekt hier ´de trein door de wolken´, die vroeger helemaal tot Antofogasta in Chili reed en nu tot een dorp iets van 300 km verderop speciaal voor toeristen. Deze route, die dus erg mooi is, hebben we met een tour gedaan. De bergen in het noorden hebben allerlei verschillende kleuren vanwege de afzetting van verschillende mineralen. Zo hebben we ´de berg met zeven kleuren´ gezien die heel mooi is (zie foto). Die dag was ook Marieke jarig en hebben we nog taart gegeten en een klein feestje gehouden in het hostel. De volgende dag zijn we naar het dorpje Cafayate gegaan, waar we naar twee wijnbodegas zijn gegaan en ook onderweg bij verschillende plekken zijn gestopt.

Cordoba is een grote studentenstad met vier universiteiten. Vanuit hier zijn we een dagje naar Alta Gracia gegaan. Dit is een stadje buiten Cordoba waar Che Guevara is opgegroeid. Het huis waar hij heeft gewoond is nu een museum en die hebben we bezocht. Het stadje zelf is ook erg mooi en lekker rustig in vergelijking met Cordoba. Ik vond het leuk om het museum te bekijken, onder ander omdat de film 'the Motorcycle diaries' , die de eerste grote reis van Che Guevara weergeeft, me heeft geinspireerd deze kant op te gaan. Ik heb tijdens mijn reis alweer bedacht dat mijn volgende reis van Columbia naar Mexico gaat en ik zag in het museum dat Che's tweede reis deze landen heeft gedaan. Maar dat allemaal voor later..

Verder heb ik in Cordoba nog meegewerkt aan een promotiefilmje voor een nieuwe politiedivisie gericht op toeristen. Dit wat echt heel grappig en heel moeilijk. Ik moest met een Duitste jongen de kaart van Cordoba bekijken en twee agenten kwamen ons te hulp. Ik moest vooral mijn grootste glimlach opzetten. We stonden 's-avonds midden in de stad op straat met een cameraploeg en 10 agenten. Een leuke ervaring. We kregen er zelfs nog een zakcentje voor. Weer een paar dagen eten. Als ik het filmpje krijg zet ik hem denk ik op mijn blog.

Na Cordoba zijn we naar Mendoza gegaan. Hier zijn we kort gebleven en het leukste dat we hier gedaan hebben is raften. Ik was wel een beetje zenuwachtig omdat ik enge verhalen hoorde van mensen die uit de boot waren gevallen, maar het viel erg mee. Het was vooral leuk en we zijn er niet uitgevallen.

Na cityhoppen waren we toe aan rust. En dat vonden we in Uspullata. Een gehucht 150 km van Mendoza richting Chileense grens. Ons hostel lag buiten het dorpje tussen de bomen en bergen. In wintertijd komen er wel wintersporters naar toe. Het stadje ligt bij het gebied 'Aconacua' waar de hoogste berg van heel Amerika gelegen is, 6800 m hoog dacht ik. Dit gebied is populair bij klimmers. Wij wilden daar eerst een trekking doen (niet naar de top hoor), maar dat kostte belachelijk veel geld, onder andere omdat de entreegelden hoog zijn omdat ze er met helicopters de omgeving bewaken. Wij zijn daarom de bergen van Uspallata ingegaan met een gids, wat ook een mooie tocht was. Verder hebben we hier lekker niks gedaan.

Argentinie is een stuk Europeser dan Peru. Typisch Argentijns zijn de gekleurde bergen, dulce de leche, pizza's, koffie, ijs, anders Spaans, mannen met zo'n sliertje haar in de nek (wat vroeger eens hip was), eindelijk weer gewoon lange mensen en veel verschillende soorten muziek. Vroeg trouwen en veel kinderen krijgen is ook erg hip. Bijna iedereen die ik heb gesproken van mijn leeftijd had iets van drie kinderen. Op het eerste gezicht oogt Argentinie dus Europees en modern. Maar aangezien die sliertjes in de nek en trouwen en kinderen krijgen op je 21ste concludeer ik dat ze hier nog in de eighties leven.

Ondertussen zijn we dus in Valparaiso wat een leuk stadje moet zijn. Vanuit het hostel hebben we uitzicht op de zee. Erg relaxed. Tweede kerst doen ze hier niet, dus dan willen we de stad gaan bezichtigen. Lidewij en ik waren ook van plan oud & nieuw te vieren in Valparaiso, omdat het hier feest moet zijn met veel vuurwerk. Toen ik vorige week een hostel wilde regelen was alles vol of 100 euro voor een nacht. Te veel. Nu gaan we het in Santiago vieren. Daar moet ook wel wat te doen zijn. Het nieuwe jaar ga ik door naar het Zuiden. Mijn plan is om eerst naar Pucon te gaan in Chilie om geisers en meren te zien. Vanuit daar wil ik naar Bariloche in Argentinie gaan om daarna een lange trip naar El Calafate te maken in Argentijns Patagonie. Dan steek ik de grens over om in ieder geval Torres del Paine te bezichtigen wat echt super moet zijn. Ik vlieg 1 februari van Ushuaia (het meest zuidelijkste stadje van de wereld!) naar Bueonos Aires, dus tot die tijd ga ik me vermaken in Patagonie.

Ik wens iedereen een heel leuk oud&nieuw en uiteraard een geweldig 2010!!! Iedereen ook bedankt voor de kerstwensen. Lieffff!! Nieuwe foto's op http://picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/SaltaArgValparaisoCh#

donderdag 10 december 2009

Lima - San Pedro de Atacama

Op dit moment zijn ze in ons hostel de kerstboom aan het optuigen. Op de achtergrond is ´I´am dreaming of a white Christmas´ te horen. Dit midden in de droogste woestijn op aarde waar de zon altijd schijnt. Kerst, wat ik toch associeer met koude, donkere dagen, past absoluut niet in het plaatje. Maar wij zeuren niet! We zijn in San Pedro de Atacama in Noord-Chili. Ik én Marieke. En het is hier goed toeven. Buiten het mooie weer is ook de omgeving heel mooi en ook heel bijzonder. Zo heb ik het nog nooit gezien. De eerste dag zijn we naar Valle de la Meurte gegaan, dat zijn naam dankt aan het feit dat er niets groeit, bloeit of leeft en naar Valle de la Luna. Hier zijn we gebleven tot de zonsondergang. Ook zijn we een dagje naar verschillende meren gegaan, waaronder een zoutmeer waar je in blijft drijven. Je moest je daarna goed afspoelen, omdat je er wit uitkomt. Vervolgens zijn we naar een zoutvlakte gegaan waar we tot zonsondergang bleven. Deze zoutvlakte lijkt net een bevroren meer waar sneeuw opligt en bij zonsondergang veranderen de kleuren van het meer wat echt onwijs mooie plaatjes oplevert. Ook hebben we mountainbikes gehuurd en zijn we gaan fietsen. Eerst naar ruines ongeveer 3 km verderop, ´Ja, ook hier zijn de Inka´s bezig geweest´en vervolgens was er het plan om naar een meer te fietsen. De verhuurders hadden gezegd dat er maar één weg was die we gewoon moesten volgen, maar toen we van de ruines vertrokken fietsten we twee keer een doodlopende weg in (uuhh). Een gids van een groepje zag ons dom doen en vroeg of we met hun mee wilden. Dat hebben we gedaan en dat was wel erg lachen. De tocht ging door een soort van cañon. Een groot deel fietsten we tussen de rotsen door en af en toe moest je bukken om je hoofd niet te stoten of je fiets tillen om door te kunnen. San Pedro was erg geslaagd. We zijn zelfs nog naar een desert party gegaan met nog een meisje uit het hostel. In het dorp sluiten alle kroegen om 13.00 uur en daarom organiseren wat jongeren feesten in de woestijn. En wij moesten dat natuurlijk meemaken. Een feest midden in de woestijn, onder de sterrenhemel, een kampvuur en een dj. Geslaagd feestje.

Maar mijn reis begon natuurlijk twee weken geleden toen ik Cusco verliet. Als afscheidcadeautje had ik voor mijn gastgezin een Hollandse appeltaart gebakken en zij hadden nog lekker gekookt. Ik realiseerde me toen pas dat ik hen waarschijnlijk niet meer zal zien en dat het toch bijzonder is om drie maanden te hebben gedeeld. Vervolgens heb ik de bus naar Lima gepakt. In Lima heb ik genikst tot ik Marieke kon ophalen van het vliegveld. Na een dagje Lima zijn we doorgegaan naar Paracas waar we met een bootje naar de Islas Ballestas zijn gegaan om dolfijnen, zeehonden, pinquins en pelikanen te zien. Erg leuk om die in de natuur te zien. Dezelfde middag zijn we het nationaal park Paracas ingegaan wat een grote zandvlakte is aan de kust. Hier heb ik ook eindelijk Ceviche gegeten: een Peruaanse specialiteit van rauwe vis en zeevruchten gemarineerd in limoen. En ja, dat moet je eten aan de kust en niet in Cusco. Na Paracas zijn we naar Nasca gegaan om boven de Nasca lijnen te vliegen. Midden in de woestijn zijn hier figuren van dieren, geometrische vormen en duizenden lijnen en lijnenspellen te zien. De lijnen zijn met grote precisie gemaakt en de grote vraag is hoe ze dit konden ruim 2000 jaar geleden. We zaten met zijn zessen in het vliegtuigje (incl. piloot) en het ging als volg. De piloot riep: ´on the left, monkey´, ´on the right, monkey´, ´on the left, spider´, ´on the right, spider´ etc. etc. tot Marieke moest overgeven. Een halfuur later stonden we weer op de grond. Ik had verwacht dat de tekeningen veel groter waren, dus dat viel wat tegen, maar het was op zich wel een ervaring om in zo´n sportvliegtuigje te zitten. Verder was er in Nasca weinig te beleven. Die avond zijn we dan ook vertrokken naar Arica in Chili waar we naar het strand zijn gegaan om vervolgens door te gaan naar San Pedro de Atacama.


Ondertussen zijn we alweer in Salta, Argentinie. Het plan voor de komende twee weken is om na Salta naar Córdoba te gaan, daarna naar Mendoza en vervolgens naar Santiago en Valparaiso waar de feestdagen door willen brengen. Plannen onderweg zijn; toeren en wijn drinken... uhhh proeven. Tot snel weer!!!

Nieuwe foto´s op picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/LimaSanPedroDeAtacama#

Volgers