Lima - San Pedro de Atacama

Op dit moment zijn ze in ons hostel de kerstboom aan het optuigen. Op de achtergrond is ´I´am dreaming of a white Christmas´ te horen. Dit midden in de droogste woestijn op aarde waar de zon altijd schijnt. Kerst, wat ik toch associeer met koude, donkere dagen, past absoluut niet in het plaatje. Maar wij zeuren niet! We zijn in San Pedro de Atacama in Noord-Chili. Ik én Marieke. En het is hier goed toeven. Buiten het mooie weer is ook de omgeving heel mooi en ook heel bijzonder. Zo heb ik het nog nooit gezien. De eerste dag zijn we naar Valle de la Meurte gegaan, dat zijn naam dankt aan het feit dat er niets groeit, bloeit of leeft en naar Valle de la Luna. Hier zijn we gebleven tot de zonsondergang. Ook zijn we een dagje naar verschillende meren gegaan, waaronder een zoutmeer waar je in blijft drijven. Je moest je daarna goed afspoelen, omdat je er wit uitkomt. Vervolgens zijn we naar een zoutvlakte gegaan waar we tot zonsondergang bleven. Deze zoutvlakte lijkt net een bevroren meer waar sneeuw opligt en bij zonsondergang veranderen de kleuren van het meer wat echt onwijs mooie plaatjes oplevert. Ook hebben we mountainbikes gehuurd en zijn we gaan fietsen. Eerst naar ruines ongeveer 3 km verderop, ´Ja, ook hier zijn de Inka´s bezig geweest´en vervolgens was er het plan om naar een meer te fietsen. De verhuurders hadden gezegd dat er maar één weg was die we gewoon moesten volgen, maar toen we van de ruines vertrokken fietsten we twee keer een doodlopende weg in (uuhh). Een gids van een groepje zag ons dom doen en vroeg of we met hun mee wilden. Dat hebben we gedaan en dat was wel erg lachen. De tocht ging door een soort van cañon. Een groot deel fietsten we tussen de rotsen door en af en toe moest je bukken om je hoofd niet te stoten of je fiets tillen om door te kunnen. San Pedro was erg geslaagd. We zijn zelfs nog naar een desert party gegaan met nog een meisje uit het hostel. In het dorp sluiten alle kroegen om 13.00 uur en daarom organiseren wat jongeren feesten in de woestijn. En wij moesten dat natuurlijk meemaken. Een feest midden in de woestijn, onder de sterrenhemel, een kampvuur en een dj. Geslaagd feestje.

Maar mijn reis begon natuurlijk twee weken geleden toen ik Cusco verliet. Als afscheidcadeautje had ik voor mijn gastgezin een Hollandse appeltaart gebakken en zij hadden nog lekker gekookt. Ik realiseerde me toen pas dat ik hen waarschijnlijk niet meer zal zien en dat het toch bijzonder is om drie maanden te hebben gedeeld. Vervolgens heb ik de bus naar Lima gepakt. In Lima heb ik genikst tot ik Marieke kon ophalen van het vliegveld. Na een dagje Lima zijn we doorgegaan naar Paracas waar we met een bootje naar de Islas Ballestas zijn gegaan om dolfijnen, zeehonden, pinquins en pelikanen te zien. Erg leuk om die in de natuur te zien. Dezelfde middag zijn we het nationaal park Paracas ingegaan wat een grote zandvlakte is aan de kust. Hier heb ik ook eindelijk Ceviche gegeten: een Peruaanse specialiteit van rauwe vis en zeevruchten gemarineerd in limoen. En ja, dat moet je eten aan de kust en niet in Cusco. Na Paracas zijn we naar Nasca gegaan om boven de Nasca lijnen te vliegen. Midden in de woestijn zijn hier figuren van dieren, geometrische vormen en duizenden lijnen en lijnenspellen te zien. De lijnen zijn met grote precisie gemaakt en de grote vraag is hoe ze dit konden ruim 2000 jaar geleden. We zaten met zijn zessen in het vliegtuigje (incl. piloot) en het ging als volg. De piloot riep: ´on the left, monkey´, ´on the right, monkey´, ´on the left, spider´, ´on the right, spider´ etc. etc. tot Marieke moest overgeven. Een halfuur later stonden we weer op de grond. Ik had verwacht dat de tekeningen veel groter waren, dus dat viel wat tegen, maar het was op zich wel een ervaring om in zo´n sportvliegtuigje te zitten. Verder was er in Nasca weinig te beleven. Die avond zijn we dan ook vertrokken naar Arica in Chili waar we naar het strand zijn gegaan om vervolgens door te gaan naar San Pedro de Atacama.


Ondertussen zijn we alweer in Salta, Argentinie. Het plan voor de komende twee weken is om na Salta naar Córdoba te gaan, daarna naar Mendoza en vervolgens naar Santiago en Valparaiso waar de feestdagen door willen brengen. Plannen onderweg zijn; toeren en wijn drinken... uhhh proeven. Tot snel weer!!!

Nieuwe foto´s op picasaweb.google.com/Bregje.op.reis/LimaSanPedroDeAtacama#