¡Topitop!??

Afgelopen weekend was ´a weekend in the city´, met op zondag, een uitstapje naar Pisac om soeverniertjes te shoppen. Daar waren we aan toe. Ik dacht dat ik winkelen wel gehad had, maar om één of andere reden loop ik toch wel 1 á 2 keer per week de ´¡Topitop!´ binnen. Mijn favoriete kledingwinkel in Cuzco. Vergelijkbaar met de New Yorker thuis, dus dat zegt wel wat. Ik denk dat het toch waar is. Een vrouw móet gewoon eens in de zoveel tijd nieuwe kleren langs haar vingers voelen gaan. En daar blijft het bij. Ik sta altijd met niks buiten, omdat ik me elke keer weer besef dat er echt niks meer in mijn backpack past. In Pisac heb ik wel een mooie tas gekocht. Tot die tijd gebruikte ik plastic tasjes als ´handtas´. Erg charmant. Nu hoor ik er helemaal bij.

Vorige week ben ik begonnen met werken. De school heeft vijf verschillende klassen voor kinderen tot 11. Alle kinderen zijn er rond 8.30 uur om te ontbijten. Na school, om 13.00 uur, is er een warme maaltijd voor iedereen en in de pauze is er fruit. Het is de bedoeling dat ik de kinderen wat Engels leer, andere lessen geef en wat help met hun taken. Met de kleintjes kan ik vooral helpen met handvaardigheden en eenvoudig Engels.

Ik heb uiteindelijk nog niet veel gewerkt. De eerste dag was het ´de dag van het primair onderwijs´ en hebben we gedanst en gesnoept. Dezelfde ochtend kwam ook de broeder van de kerk verhalen vertellen aan alle kinderen. Iedereen is hier trouwens erg gelovig. Ik heb zelfs in mijn kledingkast Jezus aan het kruis hangen en wat gedenkplaatjes aan de muren. Ook alle taxi´s en bussen hangen vol met symbolen. Misschien compenseert dit het, vaak, roekeloos rijgedrag. Ik hoop het.

Een andere ochtend op school wilde ik meekijken met de juf van de tweede klas (7 jaar ongeveer). Bleek zij er niet te zijn en werd ik alleen gelaten met 20 kinderen die hun taken niet wilden doen. Deze kinderen worden thuis niet echt opgevoed en zijn op een leeftijd dat ze snel afgeleid zijn en eigenlijk alleen maar willen spelen. En dan juffrouw Bregje die in gebrekkig Spaans vertelt dat ze hun taken moeten doen en binnen moeten blijven... Daar ben ik natuurlijk niet voor gekomen. De juf was het daar achteraf wel mee eens. De directrice van de school is tevens de juffrouw van deze klas, maar is vaak weg om dingen voor de school te regelen. Er is dan niemand om deze kinderen les te geven. Wel erg jammer. Ik ben nu een soort van werkplan aan het opstellen en wat lessen aan het voorbereiden. Ik hoop dat het allemaal gaat lukken. Ik ben tenslotte alleen maar gewend voor een klas te staan met volwassenen. En dat is toch wel anders.

En toen was het dinsdag en ben ik met buikgriep naar huis ben gegaan. Ik ben vandaag bij de dokter geweest en na wat testen blijkt dat ik van alles onder de leden heb. Ik heb een tasje met medicijnen meegekregen. En ik voel me op zich nog wel redelijk. Vaker handen wassen in het vervolg. Wat wel een beetje balen is, is dat het plan voor dit weekend niet door kan gaan. Ik zou met Lidewij naar Puno en lago Titicaca te gaan. Dit is een meer tegen de grens van Bolivia op grote hoogte met eilanden waar mensen wonen en waar drijvende markten zijn. Echt erg leuk. We hadden ons erop verheugd. Nu ben ik nog niet beter en ook Lidewij ligt sinds gisteren met griep op bed. Mal suerte, ofwel minder Topitop. ...of juist meer aangezien ik opeens weer tijd heb aankomend weekend.

Waar ik wel naar uitkijk is dat ik mijn ouders volgende week ga zien. Vorige week zijn ze aangekomen in Peru voor een rondreis en volgende week zijn ze drie dagen ´vrij´ in Cusco. Ik heb dan weekend, dus dan kan ik ze de stad en omgeving laten zien. En kunnen we lekker bijkletsen. Voor de familie: ik heb vandaag mijn ouders gesproken en ze vermaken zich uitstekend! Na dat weekend zal ik wat meer schrijven. Ook volgen dan weer nieuwe foto´s. Liefs!